คืนวันเสาร์ที่1 เดือนมีนาคม เวลาสองทุ่มเศษ สองเท้าของฉันเหยียบอยู่บนพื้นเย็นๆของสนามบินสุวรรณภูมิ การเดินทางอันยาวนานของฉันกำลังจะเริ่มต้นอีกครั้งในอีกสามชั่วโมงข้างหน้านี้ ครั้งนี้ฉันมีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวมาส่ง ฉันไม่รู้เลยสักนิดว่า..นี่อาจจะเป็นสัญญาณบอกให้ฉันรู้ว่า ชีวิตต่อจากวันนี้ของฉันจะแสนเหงายิ่งกว่าวันนี้มากแค่ไหน ฉันขอที่นั่งwindow seatจากพนักงานได้ เพราะหวังว่าจะได้พักผ่อนนอนหลับอย่างเต็มตา ก็คืนก่อนเดินทางฉันดันผิดศีลข้อ5กับกลุ่มเพื่อนสาวซะจนลืมวีธีเดินด้วยขาสองข้างไปเลย นี่แหละเป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะให้โอกาสสังขารของฉันได้พักผ่อนเต็มที่สักที หลังจากที่มันร้องอุทรมาตลอดทั้งวัน .. เวลาผ่านไปเร็วจัง ... เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่า ตัวเองกำลังลอยอยู่บนแผ่นดินของประเทศออสเตรเลียแล้ว ฉันพาสองขาของตัวเองกลับมาเหยียบประเทศนี้อีกครั้งแล้วสินะ ฉันผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมาแบบปกติ ไม่มีของต้องตรวจ และพบว่าอาของฉันมายืนคอยอยู่นานแล้ว อาถามว่าเจ้าหน้าที่ถามอะไรหรือป่าว ทำไมนานจังกว่าจะออกมาได้ อะไรต่างต่างนานา กลับถึงบ้านเก็บของแล้วทุกอย่างก็ดำเนินไปตามวิถีชิวิตเดิมๆ  ทุกวันฉันต้องออกมาที่ร้าน ปิดร้านกลับบ้าน ตื่นนอนออกมาที่ร้านเป็นอยู่อย่างนี้ทุกวัน ความเหงาที่ซุกซ่อนอยู่เริ่มออกมาเพ่นพ่านข้างนอกบ้างเป็นระยะ ... แต่เชื่อมั้ยว่าสิ่งหนึ่งที่ดึงสติฉันให้กลับมาทุกครั้งที่ฉันเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหว ไม่ไหวทั้งจากงานที่หนักและจากอารมณ์ของตัวเองและคนอื่น สิ่งนั้นคือการระลึกได้ว่ามีเพื่อนคนหนึ่งกำลังเดินทางมาจากเมืองไทย หวังว่าจะได้พบกัน การที่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีเพื่อนที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ๆในเวลาที่ชีวิตห่อเหี่ยวที่สุดแบบนี้ มันเหมือนต้นไม้ได้น้ำเลยล่ะ จนวันหนึ่งที่ได้รับโทรศัพท์ว่าเพื่อนมาแล้ว อยู่ที่นี่แล้ว อยากจะกรี๊ด  .. อยากเจอ วันนั้นเป็นวันที่รู้สึกว่าที่นี่น่าอยู่ขึ้นหลังจากอดใจโทรไปคุยกับแม่ไม่ได้และเสียน้ำตาไปแล้วหลายลิตร ตั๋วเครื่องบินขากลับถูกหยิบออกมาดูซ้ำแล้วซ้ำอีกทุกคืน แต่ .... ช่างเถอะ เพื่อนก็คงมีเหตุผลของเพื่อนเอง เหตุผลที่ต้องผิดสัญญา  ... ไม่นานนักหลังจากนั้นก็เข้าสู่ช่วงเทศกาลอีสเตอร์ เพื่อนของอาคนหนึ่งเดินทางมาจากQueenslandมาเที่ยวSydneyเป็นครั้งแรก ฉันเลยได้หยุดงานเพื่อพาเพื่อนของอาไปเที่ยว และถือโอกาสนี้พาตัวเองออกไปเที่ยวด้วยเลย ขีดความเหงาของฉันยังอยู่ในระดับที่น่าเป็นห่วง ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะสลัดมันหลุดออกไปซักที รอยยิ้มที่ฉันมีวันนี้ มันออกมาจากข้างในจริงหรือเปล่านะ?

Posted on Sat 7 Jun 2008 2:29

นานมากเลย .... กาลครั้งนั้น เดี๋ยวคืนนี้มาอัพนะจ๊ะ

Fri 27 Jun 2008 16:25 [10]

พี่กล้วยเป็นยังไงบ้างคะ คิดถึงจังเลยค่ะ

Thu 26 Jun 2008 22:55 [9]

กล้วยยยยยยยยย

อ้อม    Thu 19 Jun 2008 16:21 [8]

จิ๊บอ่านแล้วจิ๊บรู้สึกได้เลยอ่ะจ๊ะว่ากล้วยคงจะเหงามากๆเลย ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะว่าดิน ฟ้า อากาศ หรือว่าอะไรก้อตาม แต่อย่างน้อยจิ๊บก้อเชื่อนะว่า มันก้อเป็นประสบการณ์ที่ดีอย่างนึงอ่ะเน๊อะ ขอบคุณกล้วยมากๆเลยน๊า สำหรับคำอวยพร ขอบคุณจริงๆน๊า ^^

Thu 12 Jun 2008 20:32 [7]

คิดถึงจังเลย

อ้อม    Wed 11 Jun 2008 11:34 [6]

ผมเคยไปเมืองนี้ และรู้สึกชอบมันอยู่เหมือนกัน ลองรู้สึกดีกับเมืองที่คุณอยู่สิครับ (ถ้ายังไม่ได้รู้สึกแบบนั้น) บางที คุณอาจจะรู้สึกได้ว่า ความเหงามันเจือจางไป

dayalone    Tue 10 Jun 2008 3:54 [5]

อ่านไดพี่กล้วยหน้านี้แล้ว ทำให้มองย้อนกลับมาดูตัวเอง นึกถึงเรื่องราวสมัยก่อนๆ พี่กล้วยคะ ความเหงาไม่มีทางอยู่กับเราตลอดไปหรอกค่ะ วันนี้อาจจะไม่ใช่วันของเรา แต่วันต่อๆไปต้องดีกว่านี้แน่นอนค่ะ พี่กล้วยสู้ๆน๊า อย่างน้อยพี่กล้วยก็มีหนัน มีเพื่อนๆในไดให้คิดถึงไงคะ ปล ว่าแล้วก็ยังไม่ได้ postcard เลยอ่ะค่ะ ถ้าไม่ถึงล่ะก็ หนันเสียดายแย่เลย พี่กล้วยอุตส่่าห์นึกถึงหนัน T T

Mon 9 Jun 2008 12:26 [4]

มีคนถามแบบนี้สองคนแร้วอ่ะ อ่านไดพี่สองวัน พอได้คำตอบบ้างไหม

เพ่ม้า     Sun 8 Jun 2008 3:37 [3]

สวัสดีจ้ะกล้วย อย่างน้อยก็ได้เปิดโลกกว้างๆ ไกลกว่าอีกหลายคนในแถบขอบฟ้านี้เลยโน๊ะ ดูแลรักษาสุขภาพนะจ้ะ ยังไงเขียนไดอารี่บอกเล่าเรื่องราวสู่กันฟังบ้าง จาได้เปิดหน้าต่างหากันได้ง่ายๆ งัย ว่ามั๊ย ไม่ได้ทำให้ความเหงาหายไป แต่ช่วยบรรเทานิดนึงก็ยังดีคิคิ สู้ๆ นะจ้ะ

Sat 7 Jun 2008 16:33 [2]

** 17834 คุณคิดว่า ในชีวิตคนเรา จะพบรักแท้ได้ซักกี่ครั้ง หนึ่งครั้งถ้าโชคดี.

Sat 7 Jun 2008 2:32 [1]

Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง